Jeżeli krzywoliniowe elementy wektorowe połączy się ze sobą w węzłach, to można otrzymać krzywą dowolnego kształtu zwaną krzywą Beziera. Natomiast, gdy połączy się punkt początkowy z końcowym, powstaje zamknięta krzywa Beziera. Wszystkie krzywe Beziera zapisane są w postaci formuł matematycznych, czyli funkcji tworzących. To podstawowa cecha obiektów wektorowych, dzięki której dowolnie złożone rysunki wektorowe zajmują bardzo mało miejsca w plikach, znacznie mniej niż obrazy cyfrowe zbudowane z pikseli. W plikach wektorowych są bowiem zapisane, kodowanym tekstem, formuły matematyczne, a nie poszczególne piksele obrazu cyfrowego. Krzywe wektorowe Beziera mogą być zorientowane na płaszczyźnie albo w przestrzeni. Programy grafiki wektorowej wykorzystują najczęściej płaskie zobrazowanie, jednakże warto jest tutaj wspomnieć, że istnieją również programy wektorowe, które umożliwiają tworzenie obrazów w trójwymiarowej przestrzeni. Obiekty wektorowe mogą być dowolnie gładkie, co oznacza, że krzywe Beziera mogą zawierać zarówno gładkie kształty, jak i “ostre” węzły narożne.